contasoños

THERMOMIX (Onírica)

2007-12-23T14:31:00.001+01:00

Hoxe, a falta de textos dende fai meses, encargarei un soño a domicilio con extra de mozarella.
Agora que pesan mais as ausencias e sobran os excesos, agora que o domingo asociase co Nadal nunha OPA hostil tradicionalista, agora é o momento de buscar un fuchanco onírico a medida.
Hoxe, meterei na thermomix da nosa pequena cociña as viaxes feitas e por facer, un relatorio dos bicos dados e os anotados no debe, un catálogo de pantasmas por decreto, as veces que estiven ao teu carón a miles de kilómetros de ti, medio litro de Licor Café, un hipnótico tipo Zolpidem, os desexos gardados no faiado, todas as mulleres que foron unha, as cidades que profanamos con espírito indómito, as adiccións incentivadas debaixo da túa saia, os amigos insomnes, os inimigos armados e os bancos que non fun quen de atracar.
Quen dixo que non existían os soños a medida?.

Unha aparición

2007-08-15T21:18:00.000+01:00

Hoxe non tiven un soño. Tiven unha revelación. Debeu de ser porque durmín no sitio máis cutre que podes botar á cara, con medo a espertar e que algún rato me tivese roído a deda gorda do pé.
Hoxe aparecéuseme en soños a muller de Touriño. Do presidente, non confundir coa velocidade.
Pois andaba eu pola piscina nun certame de contacontos, cun contiño que prosaba sobre o koruño, cando vía que a muller de Tou, cun biquini vermello, estaba entre o meu público.
Cando remataba a función, como se fosemos amigas de toda a vidiña, iamos dar un paseo, e cóntabame o anjustiada que se sente. "Non te podes dar unha idea, perseguida pola prensa. Non podes facer nada sen que estean detrás túa. Que estrés", dicía. Será que está agobiada e se aparece en soños para contarllo a xente? Ten superpoderes a primeira dama? Será publicidade subliminal, por iso levaba un biquini vermello? Serei eu unha medium?

Canto misterio sen resolver. Pero se vedes a Esther Cid, non a presionedes tanto, oh.

De volta a casa

2007-08-03T17:57:00.000+01:00

Volvo á casa, está sendo noitiña, vou a pé. Á beira da estrada hai un xardín municipal, destes que pon en grande o nome do meu concello con flores de cores. Os xardiñeiros afánanse en que estea ben lexible, podan, transplantan, regan... eses choios típicos dos xardiñeiros. Do outro lado da estrada hai un alto, como un cantil pero en terra, do rebaixe da estrada. De súpeto, comezan a aparacer por aló enriba uns homes vestidos de negro, con armas rollo bazoca, e dispáranlle aos xardiñeiros.
Eu apártome do sitio e miro o conflito. Os xardiñeiros pola súa parte, a un berro de "xa están aquí estes fillos de puta" ao máis puro estilo que-vienen-los-charlis, pegan nas súas desbrozadoras, que se converten en armas potentísimas e devólvenlle os tiros aos do exército negro.
Como boamente podo, sigo no meu camiño e vou ata a miña vila, onde curiosamente hai unha rúa de pubs, en detrimento do negocio da tarta de queixo. Alí, na porta, unha antiga compañeira de traballo infórmame de que son os árabes que nos están a invadir. Entro, tomo algo, e penso que ao mellor debería refuxiarme nun lugar seguro.
Saio do local, e entro no do lado, unha tenda rollo hippie (tamén de nova creación). A dependenta dime que se finxo estar traballando non me pasará nada, que non se meterán comigo. Eu confío nela, ata que vexo que os demais que están na tenda están baixando por unhas esqueiras que dan ao pub anterior. A tía insiste en que me quede, pero para despistala collo e pídolle que me venda un cinto (que por suposto merco e póñoo, morrer pero con elejancia), e vou meténdome cara ás escaleiras. Mentres fóra, aumenta a tensión, óense disparos e máis disparos, e a xente corre dun lado a outro.
A xente que foi polas escaleiras entrou no pub, pero eu métome debaixo delas. Como son abertas e se me ve, tápome cun cristal transparente. Ábrese a porta da tenda e entran os árabes. A dependenta dille que está traballando normalmente, pero non debe de ser moi convincente, escóitase unha ráfaga de disparos. Matárona. De repente, un dos árabes comeza a descender pola escaleira na que eu me escondo, e grazas ao cristal transparente non me ve. Pega catro tiros por aí, e vaise.
Respiro aliviada. Soa unha musiquiña. O espertador. Son as 8,30 da mañá. Pero como vou ir eu traballar co cansa que estou?

A praia

2007-06-23T00:28:00.000+01:00

Levo uns días que so soño coa praia, o mar e unha tumbona.
Pois así me vexo no soño, tumbada ao sol ben aceitadiña para non me queimar, cun libriño aberto e descansando enriba do meu peito, nunha praia con pouca xente na que so se sinte o mar e uns nenos xogando alá ao lonxe.
De súpeto alguén se senta ao meu carón, estende a toalla e colle un cigarriño, acércase a min e pídeme fogo, eu erguínme un pouco molesta, pois atopábame nunha especie de éxtase que levaba tempo buscando, e a verdade, que me viñera un ligón de praia a dar a murga pois como que non.
O tipo non tiña mala pinta, nin semellaba querer nada máis agás o que me estaba pedindo e notou deseguida o meu desagrado, eu busquei o mecheiro e dinllo, el prendeu o seu cigarro e pediume desculpas pola molestia. Eu que xa dera en sair da miña éxtase, collín tamén un cigarro e volvínme a tumbar pero sen deixar de observar ao meu veciño.
A praia ía quedando baleira, os nenos que andaban a xogar xa marcharan e o sol xa estaba a piques de agocharse; o tipo seguía ao meu carón mirando ao mar e sen intención de marchar.
Empecei a recoller as miñas cousas e cando xa tiña todo metido na bolsa, levanteime e púxenme o pareo pola cintura, o tipo ergueuse e axudoume a encartar a tumbona, eu díxenlle que non facía falla que xa me apañaba soa, pero él insistiu e cando rematou díxome que se quería podiamos cear algo no chiringuito, que levaba moito tempo na miña busca e que agora que me atopara, non podía deixarme ir sen intentar unha cea conmigo.
Pregunteille si me coñecía de algo e contestoume que de sempre, que era a muller dos seus soños; eu non o podía crer, pensei que o tipo era un pirado, ¡pero que sempre teño que atoparme cos pirados que andan soltos por ahí!, xa mo dicía miña nai, _non vaias soa, que nunca se sabe.
Seguinlle a corrente, pensei que sería mellor estar onde houbera máis xente polo que pudera pasar. Fomos camiñando ata o chiringuito e alí nos sentamos a cear, él empezou a falar e a contar unha morea de cousas que me deixaron tola, ¿cómo sabía tanto de min?, agora si que tiña medo de verdade, él como presentindo os meus temores, díxome: _non me teñas medo, seguro que si pensas un pouco lenbraraste de min. Eu xa había rato que non facía máis que pensar en quen podía ser o tipo, e de súpeto véuseme a mente aquel rapaz que cando eu estudaba 5 de EXB, veu novo a metade de curso e cando rematou desapareceu e nunca máis se voltou a saber del, Anxel paréceme que se chamaba, para saír de dúbidas pregunteille _¿eres Anxel?
_ves, sabía eu que se pensabas un anaquiño habíaste lembrar.
Entón explicoume que seu pai traballaba nunha emprese eléctrica e por iso sempre andaba de un lado para outro, pero que sempre ficara pensando en min e coa certeza de atoparme algún día, e parece que o día era hoxe...
De súpeto veu o meu compañeiro cunha caña, e salpicoume na barriga
_sinto sacarche do teu soño, pero traigoche unha caña ben fresquiña.
_graciñas Anxel estabaa desexando...

soño húmido

2007-06-14T11:25:00.000+01:00

- non te cabrees por iso muller que é peor!

- como non me vou cabrear, toliña?

- sabes que non me gustan os diminutivos. falo só para cabrearme, pero non, hoxe non.

- aiii... por que?

manola estaba chorando. non sabía moi ben por que, porque el non lle gustaba. era un bó rapaz, pasábano ben, rian moito. con el conseguira esquecerse dos seus problemas, das cousas que lle daban voltas na cabeza. e agora, dende que deixou o seu cepillo de dentes na casa, todo mudara de súpeto. daba a impresión de que era todo máis serio, máis importante.

- tola, non sei por que me volven todas esas lerias á cabeza.

- deixa que saian, deixa que veñan e dean todas as voltas que queiran, deixa que flúan, se non quedarán dentro e seguirás con ese cabreo que te trae amargada dende hai moito tempo.

- xa estás con esas trapalladas espirituais!

- sabes que funcionan. mírame a min.

- ...

dende había uns meses que á manola lle andaba un ruxe ruxe de preguntarlle á tola por algunha daquelas 'movidas' que tanto lle falaba e que tan ben lle funcionaran. só había que vela, tan guapa, tan deslumbrante, tan fascinante. quedaran atrás, moi atrás, os tempos das roupas flouxas e escuras, das depresións, do seu andar encollido, dos choros, dos desencontros amorosos... estaba claro que era outra.

- págalle á conta ao camareiro que imos dar un paseo.

preto da terraza había un camiño que levaba á fraga onde tanto xogaran de pequenas. o seu xogo preferido era imaxinarse que eran unhas princesas atrapadas no medio do monte, onde os piñeiros, os fentos, os carballos eran os soldados que as custodiaban. un día chegarían os principes azuis a salvalas e imaxinaban o encontro. peiteabanse unha á outra, adornábanse coas flores que atopaban, subían ás árbores para ver chegar á xente e ver se eran os seus príncipes, para imaxinar que estaban na torre dalgún impresionante palacio. sentíanse presas do seu pequeno universo e o monte dáballes liberdade para ir a outros mundos.

- que ben o pasabamos aquí, lembras? que bonito sería volver a xogar coa inxenuidade daqueles tempos. aquí é onde eu quero estar, daste conta? é aquí!

- xa, seino, por iso vimos pasear aquí.

- xa, claro.

pasaron uns poucos minutos paseando, coas lembranzas a rebulirlle polas súas cabeciñas. sentaron nun prado de herba tenra, vendo as nuves e os paxaros, e sentindo como o ar fresco lles daba na cara. manola tumbouse. e tentou relaxarse, que os pensamentos se lle foran a través do seu corpo cara a terra que sentía xusto debaixo. acariñaba a herba cos seus dedos. desexou estar completamente espida, sentirse liberada, parte da natureza que a embriagaba.

- tola.

- si?

- non quixera marchar nunca daquí. quixera quedarme aquí para sempre.

- ese é o teu problema.

- que dis?

- si. aínda segues esperando ao teu príncipe azul.

non puido aguantar nin un só segundo as bágoas que inundaron os seus ollos, que emborronou a imaxe da natureza que as envolvía.

- fíaste de min, manoli?

e púxolle unha man na fronte, dándolle unha pequena caricia pola cara.

- si, tola, si. levo un tempo querendo preguntarche por 'esas cousas', non sei moi ben como tratalas, non sei se creo nelas, pero necesito que me axudes, e ti sempre fuches unha moi boa amiga. déixome nas túas mans.

- pois entón, reláxate, libérate. chora, patalea, durme, fai o que queiras.

a man da tola quedou na fronte de manola, e manola sentía que lle pesaban os ollos.

- a miña man é túa.

manola colleulle a man e fixo que lle masaxeara o pelo, gustáballe moito que llo tocaran, lentamente, sen presas. as cavilacións deixaban de ser tan importantes e a relaxación estendíase coma a auga dende o pescozo ata a punta dos pes. o desexo de espirse volveu agora e pensou que á tola non lle importaría. un por un foi desabotoándose a blusa ata que sentíu a frescura nos seus peitos. baixou a cremallera da falda e notou como alguén (sería a tola) lla retiraba esvarando polas súas pernas. a lenta masaxe da cabeza seguía e seguía. notou como unha man baixaba polo pescozo, rozando a pel coas xemas dos dedos. outra man percorría a perna parándose no muslo. quedou alí, no interior do muslo, quecendo. unha man máis navegaba polo brazo, subindo e subindo ata que chegou ao sobaco. a calor dunha nova man moveuse lentamente ata chegar ao peito. así quedou durante uns minutos, sentíndose flotar entre a herba e as mans que a facían levitar sentindo o ar fresco que a inundaba por todos os recovecos do seu corpo.

e entón, lentamente, as mans comezaron a moverse, sen deixar un só anaquiño de pel sen explorar. todos e cada un dos poros do seu corpo sentiron que estaban vivos, que existían. emborrachábase pouco a pouco coas oleadas de intensas sensacións que lle chegaban de todos os lugares, algúns nin sabía que existían, e algús outros parecían estar fóra do seu propio ser.

e o orgasmo chegou. un orgasmo por cada parceliña de pel. un orgasmo múltiple concentrado nun só.

cando por fin puido respirar, sentiuse realmente ben. como se fose outra persoa, sen deixar de ser ela mesma, manola.

abriu os ollos e estaba soa, vestida. coa súa blusa, sen sostén, coa súa falda, tal e como saíra hoxe pola mañá de casa. era noite e había unha lúa chea impresionante, moi fermosa.

e, por fin, espertou.

Os meus amores

2007-06-12T11:52:00.000+01:00

A falta de emoción na vida real, o mundo onírico é un marabilloso escenario para suplir carencias.
Hoxe soñeino outra vez, era infiel. Non soño particularmente que me lío con alguén, senón coa infidelidade en si. Co remordemento, ou a ausencia de remordemento, a intención malvada, o hedonismo. Si, un hedonismo reprimido na realidade que nos soños ceibo alegremente.
Hoxe, non recordo exactamente como chegaba a pasar, só vexo que estou bicando a un dos meus mellores amigos. Pasa, de xeito natural, estamos falando e de repente, comezamos a bicarnos. Hai paixón, pero non tanta como nunha aventura, senón que é un bico cómodo, sen as présas do prohibido, aínda que os dous sabemos que as convencións sociais non o entenden. Non nos sentimos mal por iso. Non o falamos. Só disfrutamos do pracer do bico.
Soñei algo parecido cun dos meus mellores amigos polo que anos atrás me sentira atraída. Sería a frustración dos beizos que non probei.
O outro día foi cun actor famoso. Non porque fose actor, coñézoo de vista, e na vida real non intercambiamos máis ca un par de palabras. Si, son tan enxebre, que ata para liarme cun famoso en soños pillo un de Ourense. Estamos sentados xuntos, falamos, acórdase de min. Comeza a soprarme na orella, e rematamos cunha aventura, pero destas que si son todo paixón, sexo, e vicio. E segreda. El é pai de familia, ninguén pode saber nada: a súa imaxe, a súa reputación. Así que aproveitamos cada curruncho para un bico, unhas caricias, un polvo... o que xurda.

Cocktail Onírico

2007-05-09T02:16:00.000+01:00

Hoje damos a bem-vinda a um novo sonhador nesta casa de grandes exploradores das nocturnas aventuras de morfeo. Pablo Torreira é o seu nome e mentras aguardamos a que entre no olimpo onírico desta adormecida comunidade imos desfrutar deste fermoso cocktail com que se nos apresenta.... pra os vossos olhos e os vossos ouvidos.

Eu en vez dun soño,teño un catálogo de microsoños que finalizan e empezan sucesivamente no momento no que abro os ollos e os volto a pechar despois de fitar o espertador cunha curiosidade distímica.
Son polo tanto un cocktail onírico catalizado polo Licor café que acelera a miña fase REM tras unha noite de troula pola vella.
Por perder e sen pretender levarlle a contraria a Descartes,xa perdín a capacidade que tiña de rapazolo pra espertar no medio dun pesadelo ateigado de monstros e asasinos sendo consciente de que todo aquilo era irreal e contando ata 20 mentres invertía esforzos en vencer os pesarios que suturaban as miñas pálpebras.
Por perder,ata perdín a posibilidade de debuxar os escenarios dos meus soños,xogando cun guión xa marcado polo meu maxín e os meus mais baixos instintos.
Agora,tan so te pinto a ti.Aparécesteme nunha OPA hostil en todo canto microsoño percibo.Espida ao lonxe, cun sorriso sardónico e un lixeiro aceno na man que invita a un adeus,repítesteme mais que a zorza,parapetada tras a porta dun ascensor que se pecha cando pretendo tocarte.
Quero que saibas,que a pesar do erotismo francés que destila a túa pálida pel,o desacougo do espertar instálase en min non porque me negues a boca e o teu corpo senón pola túa aperta desexada e nunca dada nun ascensor que te leva a ningures.
Non soporto mais este déficit afectivo ao espertar así que hoxe acudirei a unha vella en Santa Comba que aínda levanta paletillas contra o mal de aire.

P. Torreira

Escoitar o soño

Carrachas

2007-04-25T23:35:00.000+01:00

Este é un pesadelo que tivo unha persoa que coñezo e que non ten blogue, como isto é para contar soños, aproveito e cólgollo aquí, brevemente, como mo contaron:

"Soñaba que tiña o corpo cuberto de carrachas, todo o corpo e que se aferraban a min e non se despegaban. Eu íaas queimando co cigarro, unha a unha, coidando de non queimarme, entón morrían e desprendíanse. Era unha sensación horrible e aínda o foi máis cando me decatei de que por cada unha das que queimaba co pitillo me saía outra noutro lado do corpo.

E seguía así, queimándoas e parecíame que ía moi lento, que non daba feito. E vía como tiña todo o corpo cuberto delas, as plantas dos pes, as pernas, todo o peito. Notaba como afogaba. E sentíame triste e deime conta de que toda a vida ía seguir así, de que ninguén me ía querer nunca máis, que ía seguir sendo unha merda de persoa, que a miña vida era un asco, que nunca chegaría a nada.

E seguía coas carrachas pegadas en min e cada vez máis e máis a chucharme o sangue. Non respiraba. E espertei."

O soño da vaca madrileña que se namorou de min.

2007-04-25T18:25:00.000+01:00

Non lembro o comezo nin o final do soño e é que ao mellon non o ten. Só lembro o feito de atoparme en Madrid e ser perseguida por unha vaca. E sí, foi un pesadelo porque a vaca seguíame cada vez máis de preto e vai tí saber o que querería, eu só sei que daba a volta e aí estaba a vaca a relamberse e a babexar ollándome cuns enormes ollos de vaca. Primeiro non me asustei moito porque me figurei que sería doado deixar atrás a unha besta tan voluminosa. Subín nun valado alto, longo e estreito pensando que á vaca lle sería imposible coas súas dimensións e coas súas catro patas camiñar por ese lugar, pero non, aí comezaba a tortura, a vaca atrás de mín e eu abraiada perante a súa pericia mantendo o equilibrio da súa enormidade. Sen dúbida era unha vaca con formación circense. Deixei de volverme cara atrás e dei en apurar o paso o máis que podía, aínda que o medo e a miña torpeza facíanme tremer de terror perante a posibilidade de precipitarme nese baleiro que se abrí aos dous lados da sebe. A sensación de mareo e vertixe ía in crescendo ao ritmo da ledicia da miña perseguidora que aí se mantiña segura do seu trunfo final, cos seus ollos grandes e alegres e a súa lingua camaleónicae fumegante, ameazando cunha brutal lamida. O muro rematou por fin e tiven que buscar outra solución. Procuraba non mirar atrás e metínme polas ruelas máis escuras e estreitas que ía atopando no camiño. É curioso porque malia non coñecer de Madrid máis que a Castellana e o Paseo do Retiro, no meu soño as rúas formaban parte do meu mundo e ata semellaban ser o barrio da miña infancia. A práctica do despiste urbano por estas rúas non deu resultado e a vaca cada vez máis gorda seguía babexando a escasos metros de min. Por fin cheguei á zona vella da cidade, esas rúas sí que eran estreitas, alí non podería pasar, corrín ata chegar ata á rúa e camiño tan estreita que non inverno non te permitía abrir o paraugas e mesmo había que poñerse de perfil se te atopabas con alguén de frente. Na metade da rúa collín folgos para mirar atrás e nun intre a vaca asomou pola rúa e meteuse pola calella sen dificultade. Outra vez a correr para aproveitar un pouco a vantaxe. Tiña que darme tempo a meterme nun portal desas casas tan vellas antes de que a vaca saíse do calexón. Metínme no portal e subín unhas destartaladas escaleiras que amezaban virse abaixo cada vez que puña o pe. A barandilla movíase cada vez que me agarraba para avanzar máis rápido. No primeiro descanso asomei e non vin nada, diminuín o paso e seguín ata o segundo, alí volvín asomar e alí estaba a vaca, subindo as escaleiras toda decidida, agora sí que tremía toda a estructura apodrecida da madeira. Ameazaba con derrubarse todo o edificio pero eu tiña que seguir fuxindo. Aínda sen querer mirar vía á vaca avanzar por aquela precaria e envolvente estructura. As escaleiras semellaban non terminar nunca como as imposibles arquitecturas de Escher. Cando cheguei ao derradeiro piso chamei desesperadamente a unha porta, e sentín como me espreitaban dende o outro lado por un buraquiño ¡abran por favor! ¡por favor! ¡unha vaca tola está a perseguirme! ...aquí tivo lugar un feito curioso, unha especie de choque entre os dous mundos, o real e o soñado, porque na faciana da parella de vellos que asomaban por unha fenda da porta podía ver os acenos de incredulidade. Debían estar a pensar "esta rapaza toleou, mellor non abrimos, imos chamar á Policía....". Eu seguín berrando e empurrando a porta e mirando cara atrás aterrorizada perante chegada da vaca pero tamén confiando en que os vellos a viran e me dira tempo de pasar para dentro. Sei que logo entrei pero non sei como rematou o soño...xa vos dixen que non lembro o final. Ao mellor a vaca tamén pasou e só andaba na procura dunha amiga para tomar un café, iso si, sen leite, (que a vaca é un mamífero moi consciente, non coma nós) e se cadra tirou coa porta e acadou por fin o que quería...
Aproveito para reflexionar sobre esto.

Soños dende tevabuena

2007-04-22T23:48:00.000+01:00

Raiaba o sol no ceo limpo de Nutrix, mentres a turba traballaba tranquilamente nos seus quefaceres diarios. O Todopoderoso-Ironman, velando pola súa seguridade, atopábase no seu atril máxico vixiando cada movemento estraño, atento a cada revolución susceptíbel de ser abortada...

De súpeto, os radares disparáronse: unha maré de robots achegábase perigosamente aos dominios virtuais de Nutrix. Non había tempo. Había que reaccionar. Estaba en perigo a supervivencia da Raza. Reunido o Conclave, decidiuse ordenar o ataque antes de que causaran posíbeis danos irreparábeis. Dispuxéronse todos os medios (sobre)humanos e/ou animais para levalo a cabo. O Todopoderoso-Ironman, a cabalo do Can-Voador-Pavlov e tridente en man iniciou o bombardeo coas armas de última tecnoloxía experimental (Interruptora-Summa-Bellica-Nutricis), descoñecidas aínda polo exército androide a que se enfrontaban. O ceo e o chan de Nutrix fóronse tinguindo de anaquiños de titanio fundido pola bravura experimentada na batalla. Un tras outro, os androides foron caendo. Carentes de cabeleira, o trunfo publicitouse coa vexación do Gran-Xefe-Androide, que mentres era arrastrado pola Terra-Ancha de Nutrix, atado ao rabo do Can-Voador-Pavlov, ía berrando nun acento familiar:

- Odeio-te!!, odeio-te!!

Deste xeito foi como a pericia e a ferocidade do Todopoderoso-Ironman liberou Nutrix do invasor, devolvéndolle a tranquilidade arrebatada.

Carraboujo, benvido :)

soño con soñar...

2007-04-16T15:01:00.000+01:00

soño con soñar...

quixera soñar. intúo que o fago. pero non me lembro. por iso estou aquí. estar aquí é cumplir o meu soño.

lembro un soño recurrente de pequena.

un soño que realmente non é meu, ou que si o foi, ou que foi a consecuencia dunha infancia marcada polos contos ou pola relixión... quen sabe?

non era un pesadelo. o soño non era pracenteiro pois era claustrofóbico. mais gárdoo con agarimo. quixera estar dentro outra vez.

vivía no interior dunha balea. nunha barca flotando no mar interior do seu estómago. facía lume, e o fume saía polo buraquiño polo que respiran.

estou segura de que foi consecuencia de pinocho. mais agora, lendo a auster, descubro que tamén puido ser consecuencia de jonás. é posible que todo esté relacionado.

e agora quero voltar a ese soño e falar con jonás, e con gepetto, e máis con pinocho. sobre todo coa balea e descubrir por que soñaba con estar no seu interior... quizáis fose un desexo en si mesmo, tal vez, como o pianista de novecento, teño vertixe dun mundo ilimitado e quixera estar nun lugar pechado pero coñecido.

tal vez... a pesares de crer que ese é o mal do ser humano. vivir nunha endogamia perigosa e ignorante, pero cómoda, fácil de abarcar.

(escollo unha imaxe de magritte, aínda que é posible que os soños sexan en branco e negro, por iso a imaxe soñada cando se pincha sobre ela cómelle as cores. e deixo outra imaxe de magritte, que como nos soños, non é o que é. porque isto non é un(ha) soño (pipa)).

aquí comezan os meus soños. iso espero...

contasonhos na boca da noite

2007-04-13T01:38:00.000+01:00

Esta noite o grande Quico Cadaval falou desde a sua atalaia radiofónica deste nosso humilde blog. Foi comentando de jeito engraçado o sonho de Rifo e Anthony Quinn. Pra nós é umha grande honra contar com este homem entre os nossos leitores e já sabe que tem esta casa aberta tanto pra enviar-nos os seus sonhos, a seguro que homéricos, como pra colheitar aqueles que sejam do seu gosto pra ser lidos e comentados no seu programa A boca da noite, que se emite contra a meia noite e de segunda a quinta feira na Rádio Galega. Pra os que nom o pudestes escuitar temos aquí o bocado no que falou dos contasonhos.

E já aproveitando damos a bem-vinda a Lúa (a tola do monte) que se vem de incorporar a esta fábrica de sonhos. Aguardamos com ansiedade que comece a sua andaina como sonhadora nesta vossa cama. A tod@s.... muito obrigados por fazer cada dia mais grande este recanto onírico do nosso país!

Sonho de Ana B. Bande

2007-04-11T22:21:00.000+01:00

Em um post anterior umha blogueira deixou-nos este sonho oculto num comentário. Consideramos que é de justiça leva-lo à nossa primeira página e aproveitar pra recordar-vos que se queredes podedes enviar-nos vossos sonhos ao seguinte endereço de correio electrónico:

contasonhos@gmail.com

Aquí vai o sonho de Ana B. Bande:

Devecía por viaxar a Exipto e a oportunidade chegou aínda que fose nun soño. Alí estaba eu no medio e medio do amarelo, do verde e do azul. Os ollos xa os tiña do color da arenisca e tódolos días e todas horas sentía o meu corazón tremendo coa mesma emoción que xa sentía cando puxen o pé no asfalto do aeroporto. Tiña moito que facer aquí e eran poucos os días, pero de todas as maravillas a máis importante para min, aínda sen saber o motivo, era baixar o Nilo nunha faluca coa súa enorme vela. O soño ata aquí parece unha experiencia pracenteira pero aínda que non o creades tratouse dun verdadeiro pesadelo porque malia os meus esforzos os días pasaban e non atopaba xeito de facer realidade o meu desexo. Cada mañá saía máis cedo do hotel co firme propósito de chegar a tempo de pillar unha praza pero en canto me achegaba ao embarcadoiro enormes ringleiras de turistas facíanme desistir e aproveitar o día noutra actividade. E así un día e outro, e cada hora que pasaba a miña anguria crecía e xa non había momia, papiro, pirámide ou paisaxe que me quitase da cabeza o paseo en faluca. Chegou o último día e tiña que tomar unha determinación se quería ver cumplido o meu desexo. E entón decidín camiñar ata o embarcadoiro máis próximo e durmir alí mesmo. Quedei durmida sentada nunha escaleira que se perdía na auga do Nilo e pouco a pouco o balbordo e os empurróns da xente fixéronme acordar de súpeto. Xa non vía a auga entre os milleiros de cabezas que corrían cara a faluca e entón decidín abrirme paso empurrando eu tamén ata que albisquei o que eu naquel intre pensaba que era a punta do velame da faluca. Cada centímetro que avanzaba aquel velame trocábase nunha forma misteriosa ata que cheguei ao derradeiro chanzo. As xentes entolecidas tirábanse á auga para chegar ata EL. A faluca non era tal. Era un enorme sarcófago flotante cun falo duns cincuenta metros de altura que atraía poderosamente a tódolos turistas que devecían por chegar a él como se lles fora a vida no asunto. Malia os empurróns e os berros quedei rezagada ollando o espectáculo e tratando de asimilar o significado da escea. En canto vin a foto do amigo Arume materializouse o meu soño. O único que había que mudar eran as dimensións do velame da faluca.

Aquí vos deixo o meu soño.

2007-04-08T10:21:00.000+01:00

A tarde do sábado como non tiña ganas de facer nada, adiqueina a tumbarme no sofá e ver algunha película na tele, pensando que se cadra os programadores de televisión, xa deran en rematar coas pelis típicas da semana santa, pois nada estaban poñendo "Barrabás", con Anthony Quinn.
Non quixen cambiar de canle, millor dito non cambiei por non me mover a buscar o mando, que por certo nunca aparece cando xa te acomodaches, ou polo menos eso me pasa a min sempre
E mirando ó Barrabás funme quedando durmida, e as imaxes da pantalla fóronse fundindo coas dun soño cecais irrevente polo da cousa bíblica da peli.
Era ó solpor e atopábame tumbada nun lameiro, vestida cunha túnica desa cor ocre, que máis parece sucia. Ó meu arredor había máis xente, toda vestida coma min, Pensei que era a película que estaba a ver, pero non, realmente estaba durmida no lameiro, e nese soño imaxinaba unha sorte de asento que semellaba moi cómodo e unha parede na que se ían sucedendo imaxes. Espertaronme as voces da xente do meu arredor verrando, -deixádeo, non o matedes! Xa me din conta que o home que traían os soldados era o meu mozo, eu ficara alí a esperalo, e non sabía moi ben que acontecera para que agora o trouxeran preso. Funme acercando, era difícil, había moita xente, non me deixaban pasar, pero poiden escoitar o que dicían os soldados, - aquí quedas e non volvas por alí, pois a próxima morrerás de certo.
A xente foise apartando, e por fin puden acercarme ó meu amado, o meu querido Anthoni.
- Meu ben que foi o que fixeches? vaia susto me deches xa pensei que te ían matar.
-Ai, miña nena, íbache coller aquela flor que tanto che gusta.
-O que me gusta a min xa o sabes ti, non fai falla que arrisques a túa vida con tolemias de flores.
Entón empezou a bicarme e a acariñarme, as mans de Antony eran grandes e fortes coma todo nél... e deixeime levar respondendo as súas caricias que eran cada vez máis intensas e máis íntimas... Entón tocaron o timbre insistentemente, e o despertar alí estaba o Anthony na pantalla crucificado, e as letras THE END.

Iniciación

2007-04-06T21:26:00.000+01:00

Iamos de campamento a un lugar que semellaba sacado da obra de Shakespeare "Soño dunha noite de verán". Nalgún recuncho dese bosque estabamos a dar aulas, non sabía ben de que, porque non cheguei a asistir a ningunha delas. Era coma se estivesemos no instituto, latabamos as clases (anque eu non lembro ter feito tal máis que unha ou dúas veces) pero agora, vendo a algunha xente que asistía as aulas parecíame a mellor opción: estaban algunhas compañeiras de carreira coas que tamén fora ao instituto e que conformaban o grupo de "chaponas" coas que non quería ter moito que ver.

Logo das aulas xuntáronnos a todos os alumnos nun círculo no medio do bosque onde aínda se vían os toros das árbores cortadas. A mestra que nos daba clases, unha muller algo maior de pelo moreno longo e con mechóns de canas polo medio, distribuiunos en grupos para facer unha actividade que os que non foramos a clase non sabiamos en que consistía. A min tocoume ir co meu mozo e retiráronnos ao cuarto do pabellón onde durmiamos. Alí díxonos que agardaramos que nos había traer a máis xente para conformar o grupo que se estaban distribuíndo todos moi mal. Ao pouco tempo apareceu un rapaz de 30 e algo anos, con barba e pelo loiro, e levounos de novo ao lugar onde estaban os demais facendo o traballo que nos encomendanban: unha especie de representación dun fragmento dunha obra onde cada grupo a representaría ao seu xeito co aprendido durantes as clases.

Púxenme toda nerviosa porque estaba vendo que a xente que se estaba unindo ao noso grupo viña sendo a mesma que faltara as clases, co cal non tiñamos idea do que debiamos facer e, cando voltamos de novo ao cuarto, decidimos que interpretariamos o texto como mellor nos parecese e que non nos iamos comer a cabeza, que malo sería que non nos saíse ben improvisando no momento. En vez de ensaiar puxémonos a falar mentres agardabamos polo rapaz de barba loira. E o rapaz chegou e, encima da mesa que había no cuarto, púxose a facer raias cunha sustancia alucinóxena que semellaba pó de cristal. Eran tres para cada un. Non entendía moi ben de que ía aquelo pero parecía que o tema da interpretación pasaba a un segundo plano e o que viñamos a facer alí era a iniciarnos nalgo grande. Esnifei as miñas tres raias e outro pouco máis dun recipiente que había alí ao lado, como fixeran todos, agardando que aquela sustancia fixese efecto en min pero eu non notaba nada. Quería notarme no ceo, en paz, feliz, levitando, lúcida, cos sentidos agudizados e non percibía cambio ningún.

Foi entón que o rapaz loiro nos levou a unha especie de congreso ou convención e nos deixou na entrada onde andaban repartindo camisolas do evento. Eu saín do recinto e fun cara un bloque de apartamentos do lado onde estaban moitas do grupo das "chaponas" arreglándose e dándose presa para saír cara o congreso con medo a chegar tarde. Metinme no baño do cuarto ao tempo que elas marchaban e mireime ao espello. Seguía igual, non estaba drogada, so me sentía ben e algo triste, igual ca sempre e eu agardaba sentirme no séptimo ceo e non era así. Notaba no nariz cristaliños daquela sustancia e inspirei forte a ver se era a dose que me facía falla para rematar colocada. De súpeto abriuse a porta do baño e era o rapaz de barba loira, estaba alterado: andaba buscándome a ver onde me metera, alporizouse pensando que estaba esnifando pola miña conta máis daquela droga e díxome que o estaba a decepcionar por iso, que a min non me facía falla e marchou...

Fun atrás del porque xa se convertera para min no meu guía, non quería que pensase que me estaba drogando, non quería decepcionalo porque sabía que agardaba boas cousas de min e que a miña presencia alí era importante, quería atopalo porque sentía xa un vínculo que nos unía aos dous. Ao saír á rúa vin a moita xente paseando en grupos, por parellas, todos relaxados e tranquilos. Pero o rapaz non aparecía, non sabía onde estaba nin a onde fora, pero dábame a impresión de que xa desaparecera da miña vida nun momento no que lle era necesaria e no que a min me facía falla.

Nese momento espertei cun sentemento de gratitude cara ese rapaz loiro que me tiña en estima.

Somos máis

2007-04-06T14:04:00.001+01:00

E neste leito que agradablemente compartimos temos outra soñadora máis: Rifo I de Zeuquirne. Xa con este nome tan evocador non queda máis que agardar da súa man, soños que nos embelesen os sentidos e viaxes do seu subconsciente a mar de interesantes. Dámoslle a benvida a Rifo I de Zeuquirne e agardamos pronto as súas colaboracións.

Por outra banda...os homes non soñan? Porque quitando a Gustavo Harvey non vexo eu homes ensoñados neste noso blogomillo. Fáganme o favor e vaian pasando por esta cama que é de todos e cóntennos as súas viaxes oníricas para disfrute da parroquia. Soñámonos!

Soño Takeshi-Kitano nº1

2007-04-05T00:33:00.000+01:00

Un día destes, de ceo azul, cunhas cantas nubes brancas ciscadas, un día normal por diante para aproveitar e non facer nada. Estou sentada na miña fiestra, como fago habitualmente, miro como axexan as veciñas. Que paz. Non me apetece seguir estudando, estou cansa e preciso duns minutos deste día primaveral para pensar en nada.

Xenial, aparecen máis nubes. "Unha tormenta, seguro", penso. As nubes comezan a moverse moi rápido -tendo en conta a súa velocidade media- e xiran como se unha batidora estivese a remexelas por detrás. Unha en concreto transfórmase na cara de Lincoln, é perfectamente recoñecible. E mentras os cúmulos seguen a virar no ceo a emisión radiofónica interrúmpese para anunciar que o ex-presidente norteamericano padecía unha grave e estraña enfermidade descoñecida. Pouco despois, anuncian da tolemia de Abraham Lincoln, quen fala nun idioma inaudito e que está a tratar de asasinar xente.

Sorprendida pola coincidencia, vexo que as caras seguen a aparecer nas nubes, vexo moitos rostros populares, sobre todo políticos, pero vexo tamén xente común, veciños, amigos... Nun novo avance informativo anuncian que unha estraña pandemia está a afectar aos cidadáns do mundo, mentres que no ceo están a manifestarse unha serie de nubes cun comportamento inexplicable para meteorólogos e científicos en xeral.

Nunha demostración da miña rápida capacidade dedutiva, caio na conta de que cando unha nube adopta a cara dunha persoa, dito individuo transfórmase nun esbirro dos extraterrestres que acomete a súa terrible fin: a dominación do mundo. Afortunadamente, ningunha das nubes representa a miña cara, así que me vexo na obriga de salvar a humanidade nunha ocasión máis.

Loxicamente, cunha técnica tan depurada, só hai unha explicación que permita entender o funcionamento das nubes alieníxenas. O vapor de auga oculta unhas grandes máquinas de retratar Polaroid que se encargan de tomar a imaxe dos seres humanos, e ao mesmo tempo introducirlle unha radiación no corpo que permite a súa posterior dominación e manipulación para fins tan malvadas. De feito, a pouco que un se esforce pode atisbar parte das máquinas de fotografar trala nube.

Ao máis puro estilo MacGiver, descubro a miña propia solución: a vía para salvar a humanidade está en cegar as cámaras de fotos alieníxenas co meu propio flash da miña cámara de fotos.

Enfúndome nunha jabardina beige, tipo Superman, e póñome a correr como unha tola, sacando fotos ás nubes. Co disparo do flash, as nubes van desaparecendo e as Polaroids esvaécense. Coa desaparición da nube, a persoa retratada na auga volve á normalidade, abandoando o lado escuro ao que fora sometido polos OVNI-Polaroids. Ao mesmo tempo, teño que rodar polo chan para evadir os disparos que dende o ceo veñen tratando de retratar.

Loxicamente, espertei antes de saber se salvara a humanidade, pero pola extinción á que se ven sometidas as cámaras Polaroid dáme que tivo bastante éxito a miña cacería.

Nova fichagem

2007-03-29T19:50:00.000+01:00

Temos umha nova fichagem pra o staff d@s contasonhos. Ela é elianinha que bem com gana de guerra é que promete sonhos mais próprios dum filme do Takeshi Kitano que qualquer outra descriçom que se vos poda ocorrer. Todos dizemos-lhe: OLÁ! e aguardamos as suas selvagens colaboraçons. Como petisco este sonho que contou no seu blog fai agora cousa de um ano.

pra chegar ao sonho de preme AQUÍ

Sonho de moderno nº1 - Espera-me Morrisey!

2007-03-27T13:28:00.000+01:00

O taxi era espacioso, mais do habitual. Na minha cidade os taxis tinham o tamanho normal de qualquer coche. Bom, se entravas no especial pra impedidos nom, aquilo parecia umha lançadeira espacial. Mas este era um taxi anormalmente grande. Tratava de ver a cara do condutor mentres olhava de esguelho a inmensa campinha verde que nos rodeava polos quatro pontos cardináis. A comida estava a piques de desandar seu caminho desde o meu estómago. O coche andava a saltos como se estivesse subido num touro mecánico. Aquel taxista filho da... Que demo fazia naquela frenética carreira campo a través? Eu tratava de falar-lhe mas ele parecia nom entender meu idioma. Botei a cabeça por fora da janela pra me fazer umha ideia do que caralho estava ocorrendo. Só olhava campos e mais campos e ao longe uns invernadouros de plástico branco. Semelhava ser aquel nosso destino, ou isso ou espetar-nos contra o infinito. Escuitava-se música ao longe, algo pseudo metaleiro. Foi entom quando comecei a recordar qué demo fazia alí. Estava caminho do Festival de Reading!! Comecei a berrar-lhe ao cab driver no meu aborto de inglês: Stop the car, motherfucker! era todo o que se me ocorria naquel instante. Missom impossível, o tipo nom atendia a raçons. As distorsons guitarreiras unidas à dor de cabeça que tinha depois de bater repetidas vezes contra o teito do carro, convertiam aquel instante numha broma macabra do destino. O ruido era insuportável no mesmo momento em que o taxi freou a porta abriu-se deixando-me cair no meio dum lameiro rodeado de porcos. No invernadoiro havia um enorme cenario e alí os Korn gritavam-lhe ao mundo palavras que eu quase nom entendia. Aquilo nom podia ser Reading, onde estava Morrisey? Miles de cochos moviam seus lacons num pogo irrefreável. Salpicavam na lama às camareiras loiras que repartiam cerveja gratis entre o estrume. Tratei de perguntar-lhe à primeira que se acercou a mim onde estava o tipo aquel que cantara nos Smiths. Ela sem olhar pra mim sinalou onde o taxi e mecánicamente tirou-me um caldeiro de cerveja na cara. Eu nom sabia se acordar-me da sua mae ou mata-la sem duvidá-lo. Já quase estava decidido pola segunda opçom quando a porta do taxi abriu-se e a inconfundível cabeça de Morrisey assomou sorrinte, chiscou-me um olho e desapareceu na traseira do veículo. O coche arrincou sem pausa botando barro nas cabeças dos porcos menos resistentes na dança frenética ao ritmo do Twisted Transistor. Eu tratava de abrir-me caminho na marabunta, era impossível. Meu corpo arrolava na lama e aquila cançom obssesiva resoava nos fucinhos da chacinaria: "Music do! Music do!" Aquele invernadouro estava ateigado de bestas e as únicas ervas que ali cresciam eram as que ardiam nos cigarros dos cochos. Foçando, foçando a noite tomou o ceu e o taxi ficou num loop de movimento infinito com a olhada fachendosa do Morrisey que, indo e vindo, sorria dum branco imaculado. "Music do! Music do!". Bem te podes rir. Outro ano mais sem ouvi-lo cantar. Nom volvo a pisar um festival de verão NUNCA MAIS!

Nom nos mires.... UNE-TE!

2007-03-26T20:12:00.000+01:00

O outro dia em Redes o senhor Punset falava da importância de recordar os sonhos, nom desde o ponto de vista interpretativo ancorado nas teorias Freudianas. Descrevia os sonhos como um procesamento de dados que o nosso cerebro precisava pra poder assimilar as experiências acumuladas durante o tempo no que ficávamos despertos. Mas nom por isso perdia interesse o feito de fazer apontamentos sobre todo aquilo que pudéssemos recordar desses processos.

Este blog nasce desde essa ideia e nom queremos que seja só cousa de duas ou tres pessoas, estamos abertos à participaçom de tod@s no idioma que vós estimedes oportuno. Achamos que pode ser umha experiência linda e ao mesmo tempo um jeito de nom esquecer esses sonhos que só duram nas nossas mentes o que as luzes dos faros alumeando as costas da nossa memória.

Se estás interessad@ em participar, podes pôr-te em contacto com nós na ligaçom de aquí abaixo:

-PARTICIPA

Pesadelo nº1 - Morrer num sonho

2007-03-22T17:25:00.000+01:00

foto:UNDERSCOREalguns direitos reservados
Aquel dia amencera tarde, penso que eram as onze quando o sol entrara no meu quarto. Tinha o feo costume de levantar as persianas o mais tarde possível. O móvel quedara-se sem bateria enquanto sonhava com naves extraterrestres na praia de Doninhos. A bexiga, farta de aguardar por mim, começava a exigir umha soluçom para sua falta de espaço. Caminho ao banheiro tropecei co despertador que semelhava andar polo chão à procura da sua bateria alcalina. Pensei em agachar-me a recolher os desperfeitos da batalha nocturna mas, de novo, a minha pelve advertiu-me da ordem de prioridades á que me devia limitar. No espelho do quarto de banho olhei pra minha cara desencaixada e recordei o que tinha acontecido na noite anterior. A imagem do Enrique com seu aspecto de pau seco a se desculpar por ter-me roubado nos dous últimos anos uns 1200 euros do meu salário. Tratava de convencer-me de que a culpa era minha por nom lhe pedir aumentos como fazia o resto do pessoal. Eu só pensava em sair do seu negocio antes de sentir ganas de bater-lhe na cabeça com umha cadeira. Fechei os olhos e o som dos líquidos em colisom devolveu-me ao banheiro. Sempre gostei do branco inmaculado dos azulejos, mas só à altura da vista. Olhando pra onde a parede fai fronteira co chão preferia nom pensar em cabelos soltos e salpicaduras. Som dessa clase de gente que só está a gosto na taça da sua casa. Abrim a bilha e afoguei a cabeça no lavabo aguardando que a auga borrara as sujas pegadas que as circunstâncias imprimiram-me na alma. Forom cinco segundos cheos de intensidade mental.... recordei a primeira vez que subira ao cenario na Festa Fim de Curso do parvulario, o dia que ganhara o concurso de redacçom do Dia das Letras Galegas, a excursom a Portugal no ano antes de ir ao Instituto bebendo Lacrima Christi, meu primeiro contacto sexual num hotel de Mallorca, a minha primeira raia no assento traseiro dum Renault 14, o dia que falaram de mim no jornal da vila, o meu primeiro concerto em Valadares ensinando-lhes o cú aos douscentos ionques e borrachos que ficavam fronte ao palco, o amor que perdera, os amigos que marcharam, a minha última conversa existencial, o meu trabalho sujo com Enrique, as minhas mãos afogando sua gorja,.... meus olhos fitarom pra o desaugador coa sua tampa posta. Tentei mover a cabeça pra sair da auga mais foi impossível duas mãos rijas apretavam-me contra o fundo do lavabo... cinco segundos, umha vida. Sentim o líquido a entrar no meu corpo, nos meus pulmons. Quêm era o que me forçava a afogar, quem era aquela sombra que me saudava no blanco da minha existência, que me convidava a unir-me na sua santa companha. Tantas perguntas tinha golpejando na mente que afrouxei os meus músculos e deixei de sentir, deixei de sofrer. Agora som luz e vos sodes reflexos sem luminosidade aguardando a vossa quenda. Aguardando o The End das preocupaçons, o fim das perguntas. Recuperei o alento, abrim os olhos. A noite ainda governava esta parte do mundo, respirei profundamente e pensei em levantar-me a beber auga no banheiro. Um calafrio me recordou o meu pesadelo e decidim ficar quentinho baixo a protecçom das minhas sabas. So fora um pesadelo mas nom tinha gana de tentar à minha sorte. O ceu começava a tinguir-se de azuis ao longe. O pior já tinha passado.

Os soños, soños son

2007-03-19T23:44:00.001+01:00

Este é o leito onde van repousar os soños inspirados por Morfeo e os seus secuaces. Oníricamente falando vai ser o futon dos vosos pesadelos e a almofada máis psicodélica que nunca xamais teredes ocasión de consultar. Todo o que se coce nas sinapses da masa encefálica mentres roncamos en fase REM e chupamos o dedo coma inocentes infantes, vai ser descuberto aquí. Prepárate a soñar.